Wyzwania dyrektora szkoły W. Kosińskiego okiem historyka - cz.1
Drugim Dyrektorem Szkoły Podstawowej Nr 9 był Wojciech Kosiński, który sprawował tę funkcję w latach 1986-2004.
Przytaczamy wypowiedź historyka pana Waldemara Fijałkowskiego dotyczącą tego okresu.
Zachęcamy do dzielenia się wspomnieniami na Facebooku. h.g.
“Od września 1986r., po odejściu na emeryturę M. Kantorskiego, powołano nowego dyrektora szkoły mgr Wojciecha Kosińskiego.
Nowy dyrektor od początku skoncentrował swoje działania na rzecz poprawy bezpieczeństwa i warunków pracy uczniów i pracowników.
We wrześniu 1986r. przeniesiono magazyn żywnościowy z pierwszego piętra na parter budynku, adaptując do tego celu pomieszczenie łazienki.
Na miejscu magazynu utworzono pokój nauczycielski. W pomieszczeniu po pokoju nauczycielskim urządzono izbę dla klasy przedszkolnej. Jednocześnie przystąpiono do naprawy ogrodzenia od strony ul. Biernackiego. Prace ogrodzeniowe wykonali rodzice dzieci ówczesnych klas pierwszych.
Dnia 15.09.1986r. dyrektor szkoły zamknął salę gimnastyczną ze względu na zagrażające bezpieczeństwo (zniszczona podłoga, rozpadające się okna, zniszczone ściany). Zamknięcie sali i starania dyrektora doprowadziły do jej remontu.
W styczniu 1987r. uczniowie otrzymali w pełni bezpieczną salę gimnastyczną.
W latach 1986/88 prowadzono starania o przebudowę instalacji ściekowej ulicy, ze względu na zagrożenie epidemiologiczne i własności osobistej uczniów ( ubrania w szatni ). Działania te zostały uwieńczone sukcesem, w ulicy założono drugi kanał ściekowy, co rozwiązało problem zalewania szkoły. Jednocześnie przy naprawie ulicy Zakład Miejskiej Służby Drogowej, na wniosek dyrektora szkoły, dokonał przebudowy terenu przed szkołą zapewniając lepsze warunki bezpieczeństwa uczniom i pracownikom.
W roku szkolnym 1987/88, szkoła została zradiofonizowana. Dokonali tego uczniowie klas ósmych podczas ferii zimowych. Opracowania techniczne i nadzór nad pracami prowadził ojciec jednego z uczniów pan Pucko.
W tym samym roku wybudowana została dyżurka dla woźnych na parterze szkoły i zainstalowany automatyczny dzwonek, który usprawnił pracę. Budowę dyżurki wykonuje nieodpłatnie pan Grabek właściciel warsztatu stolarskiego, ojciec jednego z uczniów.
Rok następny rozwiązuje problem ogrzewania placówki. Trzyletnie starania dyrekcji szkoły zakończone zostają podłączeniem szkoły do miejskiej sieci cieplnej. Jednocześnie dzięki pomocy Zakładu Opiekuńczego PEDi M. oraz ZWCH “Wistom" wymieniona zostaje nieodpłatnie szlaka na bieżni ogólnej i rozbiegach boiska szkolnego.”
Źródło: “Zarys dziejów Szkoły Podstawowej Nr 9 w Tomaszowie Mazowieckim [1966-1996]” - W. Fijałkowski
